VIA EMAIL

8.11.12

Comme il faut...

Θα ήθελα για μία φορά να πετάξεις από πάνω σου κάθε τι στημένο.
Να λύσεις τη γραβάτα σου, να τραβήξεις το πουκάμισό σου,
μέχρι να ξηλωθούν τα κουμπιά,
να φορέσεις μία απλή φόρμα,
λες και θα πέσεις για ύπνο,
και να ρίξεις τα καλά σου παπούτσια σε μία γωνία,
το ένα πάνω στο άλλο...

Θα ήθελα για μία φορά να δεις πάνω μου κάθε τι ατημέλητο.
Να βάλεις το χέρι σου ανάμεσα στα βρεγμένα μου μαλλιά,
χωρίς να με νοιάζει, αν χαλάσει η φράντζα μου,
να βλέπεις τηλεόραση την ώρα που πλένω τα πιάτα,
να φορέσω τις κόκκινες κάλτσες μου,
να φυσήξω τη μύτη μου,
να σε πάρω αγκαλιά...


Θα ήθελα για μία φορά να πετάξω από πάνω σου κάθε τι στημένο,
για να μπορέσω να δω εσένα... ατημέλητο.
Φοβισμένο, πληγωμένο, αληθινό.

Πόση λακ χρειάζεται για να κρατήσεις ένα χαμόγελο;

5.11.12

I learn, you learn, e.t.c.

Το ποδήλατο δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου μέσο ή παιχνίδι, αν και θα ήθελα να ζω σε μία χώρα που να επιτρέπει στους πολίτες της να κινούνται με ασφάλεια στους δρόμους, κάνοντας οικονομία και προστατεύοντας, παράλληλα, και το περιβάλλον. Η αδιαφορία και η αδυναμία του κράτους να υποστηρίξει έναν τέτοιο τρόπο ζωής, είναι, πράγματι, απογοητευτικές. Ωστόσο, το να βγεις με το ποδήλατό σου στη Συγγρού ή την Πειραιώς, λες και ζεις στο Άμστερνταμ, μου φαίνεται ηλίθιο.

Σελήνια, Σαλαμίνα. Στο χώμα και στο σίδερο.
Στο δικό μου το μυαλό, όμως, το ποδήλατο γίνεται αντικείμενο διδακτικό. Μαθαίνεις:
  • να υπερβαίνεις τον εαυτό σου.
  • να μην πατάς στη γη, να "πετάς", να ελευθερώνεσαι, να κάνεις κάτι τεράστιο να δείχνει τόσο απλό...
  • να νιώθεις περήφανος που παρατάς τις βοηθητικές ρόδες, που παίρνεις μία υπόθεση στα χέρια σου και που δε ζητάς βοήθεια για να τη φέρεις εις πέραν.
  • να είσαι υπεύθυνος για το δρόμο που θα πάρεις.
  • να εξελίσσεσαι.
  • να αφήνεις το ένα χέρι, να ισορροπείς και μετά να αφήνεις και το άλλο.
  • να πέφτεις.
  • να σηκώνεσαι.
  • να φοβάσαι, αλλά και να ξεπερνάς το φόβο σου. Κι η επόμενη βόλτα σε πείθει πως άξιζε τον κόπο.
  • να τα βγάζεις πέρα με τα προβλήματα.
  • να λερώνεσαι για να φτιάξεις την αλυσίδα, να σκύβεις και, ίσως, και να ιδρώνεις.
  • να είσαι χρήσιμος.
  • να σχεδιάζεις τη διαδρομή, να θαυμάζεις τη φύση κι ό,τι περίεργο αντιλαμβάνεται το βλέμμα σου.
  • να προσέχεις. Τους πεζούς, τα ζώα, τα αυτοκίνητα και, κυρίως, τον εαυτό σου.
  • να έχεις στυλ. Διαλέγεις χρώματα, σχέδια, τιμόνια, κόρνες, φώτα, καλάθια, λουκέτα και βερμούδες.
  • να αγαπάς και να εκτιμάς. Μπορεί να είναι δώρο, δένεσαι μαζί του, μπορεί να γίνετε και φίλοι.
  • να ζεις. Γιατί, τελικά, η ζωή είναι μία βόλτα!

Collage #1


Πέντε φωτογραφίες. Η κάθε μία από αυτές τις λήψεις φυλακίζει μία συγκεκριμένη εποχή, έναν συγκεκριμένο χώρο κι έναν συγκεκριμένο σκοπό. Όλα μαζί για να πετύχω ένα αφηρημένο αποτέλεσμα.

Λιμάνι, Πέραμα. Το πιο γλυκό ταξίδι ξεκινάει.
Cocktail's Code, Γκάζι. Ιδιαίτερες λεπτομέρειες.
Πέτρινο Club, Πειραιάς. Να το πιεις στο ποτήρι.
Σελήνια, Σαλαμίνα. Φράουλες από τον κήπο.
Λιμάνι, Πειραιάς. Κι όλα είναι πιο γρήγορα.

3.11.12

The remnants of a dream

Όσο κι αν μεγαλώνω, όσο κι αν ωριμάζω, όσο κι αν αναγκάζομαι να συμβιβάζομαι με τις εκάστοτε αλλαγές στη ζωή μου, για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Θα πεθάνω ρομαντικός. Δέσμιος του ονείρου των μεγάλων ερώτων που "συλλαμβάνονται" με ένα βλέμμα, που "γεννιούνται" με ένα χάδι, που "ανατρέφονται" με το συναίσθημα και που "γίνονται άνθρωποι" μέσα στο χρόνο που καθηλώνει η συνήθεια και η ανάγκη. Δέσμιος της καταδίκης που θέλει τους ανθρώπους έρμαια μίας και μόνης επιλογής. Να εξακολουθούν να ερωτεύονται, ακόμα κι όταν οι πληγές του παρελθόντος είναι ακόμα ανοιχτές. Σε ένα δικό μου λεξικό, ο ερωτικός είναι αυτός που έχει την ιδιότητα -ή μήπως την αντοχή;- να παλεύει, να αντιστέκεται, να υποκλίνεται, να τιμωρείται, να λυτρώνει, να ανακουφίζεται, να γεννιέται και να πεθαίνει για την ικανοποίηση κάθε πάθους. Έστω κι αν οδηγηθεί να αντιμετωπίσει την ήττα ενός πολέμου.

Βρίσκομαι, λοιπόν, πάλι σε μία ρωμαϊκή αρένα, όπου μία πιθανή ήττα, θα προσφέρει άλλο ένα κομμάτι του εαυτού μου στα θηρία. Γοητευμένος από βαριά σκούρα κόκκινα υφάσματα, από απαλούς φωτισμούς, από μπρούτζινους παρατηρητές και χώρους βασιλικής αισθητικής, παίρνω το ρίσκο και επιτρέπω, για άλλη μία φορά, να εκτεθώ. Κέρδος μου το όνειρο. Κόστος η αναβίωση κάθε προηγούμενης μάχης που έχασα. Η μόνη μου παρηγοριά είναι η ελπίδα πως μετά από τόσες προσφορές αιματοχυσίας στα λιοντάρια των απολογισμών, κάτι περισσότερο θα έχω μάθει...

1.11.12

Shadows

06:20. Ξημερώματα Πέμπτης. Στο 040 έχουν ξεμείνει τέσσερα άτομα. Στην τελευταία στάση, πριν από την τελική ευθεία της λεωφόρου Μαρίας Χατζηκυριακού, οι επιβάτες γίνονται δύο. Και αυτοί που έμειναν είναι, σίγουρα, πιο τυχεροί. Χωρίς να το γνωρίζουν...

Διασχίζω την Ηρώων Πολυτεχνείου, έναν, ομολογουμένως, κεντρικό δρόμο του Πειραιά, για να στρίψω στο στενό που θα με οδηγήσει στο Πασαλιμάνι και, ως εκ τούτου, στο σπίτι μου. Δεν έχει πολύ κρύο, οπότε η ζακέτα που φοράω με προστατεύει από την πρωινή δροσιά. Το κινητό μου στην τσέπη της ζακέτας μου, τα ακουστικά στα αυτιά μου και το τραγούδι που έχω επιλέξει είναι ένα του Γιάννη Πουλόπουλου.

Έπεφτε βαθιά σιωπή
...περίεργη αίσθηση να ακούς την ανάσα του ερμηνευτή και τίποτε άλλο,
ταξιδεύοντας μέσα από τις σκέψεις σου...
στο παλιό μας δάσος,
...ένα τσιμεντένιο δάσος, όπου τα κτήρια "φύτρωσαν" πολλές δεκαετίες πριν...
τρέξε να σε φτάσω
...σαν ένα φιλικό παιχνίδι επιβίωσης...
μου 'χες πρωτοπεί.

Κι όταν έτριζε η βροχή
στα πεσμένα φύλλα,
...τα δείγματα του φόβου στις αδυναμίες του ηθικού
και στην ανυπαρξία του ανήθικου...
πόση ανατριχίλα
...λέξη κλειδί...
μέσα στην ψυχή.

Νιώθω πως ο συνεπιβάτης μου, έγινε συνοδοιπόρος μου και, δυστυχώς, κι ακόλουθός μου. Το ένα μου χέρι σφίγγει το κινητό που βρίσκεται στην τσέπη μου και το άλλο σφίγγει την τσάντα που έχω περάσει στον ώμο μου. Με βάση την αρχική διαδρομή, στρίβω στη Χαριλάου Τρικούπη και μόνο τότε σκέφτομαι το λάθος που έκανα. Από τα εκτυφλωτικά φώτα της λεωφόρου πέρασα στα ανατριχιαστικά σκοτάδια ενός στενού και η αίσθηση της κοινής πορείας μου με τον άγνωστο νεαρό, απλώς, ενέτεινε το σφίξιμο. Των χεριών, της ανάσας, της σκέψης... Για να διαπιστώσω, αν, όντως, με ακολουθεί, αποφασίζω να περπατήσω στο δρόμο περνώντας μεταξύ δύο σταθμευμένων αυτοκινήτων. Ο νεαρός κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση και νιώθω να επιταχύνει.

Πριν τρία λεπτά ταξίδευα με γνώμονα τη σκέψη μου και μία απότομη λαβή στον ώμο μου, διαλύει τα σύννεφα και με καθηλώνει. Ο χρόνος κύλησε γρήγορα, ίσως επειδή δεν κατάφερα να σκεφτώ λογικά. Απαίτησε να του παραδώσω το κινητό, μεγάλωσα την απόστασή μας υποχωρώντας, το απαίτησε ξανά, αρνήθηκα, προσπάθησε να με πλησιάσει, αμύνθηκα χρησιμοποιώντας την τσάντα μου, υποχώρησε και έτρεξα προς τα πίσω. Τα πόδια μου κινούνταν γρηγορότερα από όσο άντεχα. Κινδύνευσα να πέσω. Με κυνήγησε, σταμάτησα, απειλήσαμε ο ένας τον άλλο και με την τσάντα μου για όπλο κατάφερα να τον κάνω να υποχωρήσει περισσότερο. Έτρεξα ξανά, συνέχισε να με κυνηγάει και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η δύναμη του τοίχου στην είσοδο της πολυκατοικίας, όταν ένιωσα πως δεν κινδυνεύω πια. Νομίζω πως γέρασα μέσα σε 10 λεπτά.


Ξημερώματα της πρώτης ημέρας ενός νέου μήνα και η πρώτη σκέψη που κάνω είναι πως δε "μπήκε" καλά. Συνειδητοποίησα πως οι μεγαλύτεροι φόβοι μου δυναμώνουν στα σκοτάδια. Για να με τρομάζει η σκιά τους... Για 10 λεπτά δε ζούσα. Επιβίωνα. Με κάθε μέσο, με κάθε όπλο, με κάθε μέρος του σώματός μου. Κάτι που δεν ήξερα πως μπορώ να κάνω. Ο κίνδυνος, η απειλή, τα διλήμματα και αυτή η σκιά του φόβου με κάνουν να μη χαμογελάω. Ένιωσα απολύτως τρωτός και ιδιαίτερα αδύναμος. Το ξέρεις αυτό, αλλά ο τρόπος που το συνειδητοποιείς, στοιχίζει. Κι ένα χαμόγελο είναι μεγάλο κόστος.

Ίσως ο Νοέμβρης να γίνει ο μήνας που θα ξεπερνάω τους φόβους μου. Μήπως και ξορκίσω τις ιδέες που δεν αφήνουν τους μύες του προσώπου μου να χαλαρώσουν. Μήπως και γίνω λίγο πιο δυνατός. Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις και ξέρω πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Ας αντιμετωπίζουμε αυτό που μας πληγώνει, αρκεί να μην ξεχνάμε...

Μη φοβού, Μαριάμ. Ο Κύριος... πίσω σου!